اين مطلب را مرحوم علامه طباطبايى در الميزان مطرح كردند و به تفصيل جواب دادهاند . خلاصه نظر ايشان اين است كه قرآن با شرايط خاص ، كتاب هدايت است . اينكه قرآن كتاب هدايت است به اين معنا نيست كه هر كس قرآن را باز كرد و خواند حتماً هدايت شود . شمر و عمر سعد نيز قرآن ميخواندند ولى هدايت نشدند . هدايتگرى قرآن به اين معنا است كه اگر كسى بخواهد هدايت شود و راه درست را پيدا كند ، قرآن او را راهنمايى مىكند . اول خود فرد بايد طالب هدايت باشد و سپس به قرآن مراجعه كند و از آن راهنمايى بگيرد . در طول تاريخ اسلام بهخوبى آشكار است كه پيروان واقعى قرآن و كسانى كه در سايه قرآن زندگى كردهاند به هدايت رسيدهاند . ما نيز در طول عمرمان ديدهايم كه آدم‌هاى مذهبى و آن‌هايى كه تابع قرآن بودهاند عاقبت بخير شدند ؛ اما آدم‌هاى بيقيد ، مشكلات زيادى در زندگيشان داشته و دارند . بنابراين ، معناى هدايت قرآن اين نيست كه اگر كسى هميشه يك قرآن همراهش باشد هدايت مىشود . خير ، هر چيزى حساب و كتاب دارد . همچنين معناى هدايت قرآن اين نيست كه هر كس قرآن زياد بخواند و يا حتى تفسير قرآن بخواند يا بنويسد او هدايت مىشود . مهم آن است كه انسان طالب هدايت و حق و حقيقت باشد .